Reisverslag Suriname 2009

Vakantie Suriname

1 ste dag, 11 maart Schiphol - Parimaribo

Rond 08.00 op Schiphol gebracht door Marco. Geld gehaald en in-gechecked.
Van de groep kom ik de eerste 3 vrouwen tegen, Leonie, Susan en Annerieke.
De reis duurde ongeveer 9 uur, korter dan ik had gedacht en daardoor eerder op Paramaribo airport geland.
Na de bagage te hebben gepakt naar buiten gelopen waar de gids ons wees op een busje waar we moesten wachten tot de groep compleet was.

4^de dag 14 maart Fietstocht Fredericksdorp - Para.

Na het ontbijt de fietsen weer de boot in om de terugtocht te aanvaarden.
We hadden wind mee dus heerlijk richting Para, maar niet voordat we naar Marienburg zijn gefietst. Een oude suikerriet fabriek waar Borgou en Marienburg Rum werd gemaakt.
De fabriek is niet meer in gebruik maar de vele machines staan er nog en worden overwoekerd door klimplanten waar de varanen rondbanjeren. We kregen uitleg van een oud medewerker die trots is dat hij ons begeleide.
Daarna met het pontje over, waar we lunchen in een luxe ogend hotel.
Terug in het hotel komen we er achter dat er een groot feest is aan de overkant van de straat is, waar de speakers op vol vermogen stonden te denderen. Dat wordt wat vannacht!!
Met z’n allen wat gegeten en toen op ons balkon genoten van het feest. Rond 23.00 komt Rudy ons ophalen om met z’n vieren naar de disco te gaan. Maar niet voordat we even ge-pooled hebben.
In de disco heeft Esther mij geprobeerd om de Merenque te leren.. haha om 03.00 terug in het hotel waar we er om 07.00 er weer uit moeten.

‘k heb lol en de natuur is erg mooi dus lekker hobbelen over de weg naar Brownsberg.
In het natuurpark aangekomen moesten we omhoog met het busje, wat maar net aan lukte.
Maar we kwamen boven! en dat met een afgrond naast ons en geen ruimte om te keren/ wachten op een tegenligger.
In het kamp aangekomen de spullen uitgeladen en toen naar de Leon watervallen.
Heerlijk met Marjo, Rudy, Esther en myself wezen badderen en genieten van het wonder der natuur.

De weg is nu zo slecht door de regenbuien dat we halverwege vast komen te zitten. Gelukkig zijn we niet de enige, de 1 na de andere staat vast. Iedereen helpt elkaar waardoor er ruimte komt om met een vrachtwagen de busjes los te trekken. Ook dit is de jungle, nu maar hopen dat de foto’s gelukt zijn.

7^de dag 17 maart Para- 2 daagse riviertocht.

Op naar de boot die de naam Bosrokoman draagt. Dit is een giftige vis die in de Suriname rivier zwemt.
Met de groen - gele- blauwe boot is het een rasta boot.
Verder weinig te doen, zien of beleven zodat het een tam dagje is.
’s Avonds de hangmatten met klamboe opgehangen en een rondje gelopen met Cees en Marjo.
Daarna met ons vaste kaartclub gekaart.
Het avondeten is heerlijk, bami, rijst, kip en groenten op zijn Javaans.
Op de boot genoten van de sterren en een drankje..

9^de dag 19 maart Rodi Doti.

Ondanks dat het lang duurde voordat ik sliep, wel heerlijk geslapen, af en toe wakker van gesnurk en honden.
’s Ochtends alleen een lange wandeling gemaakt waar ik 2 toekans zag, sporen van herten en kleine kat-achtigen.
Toen ik terug was, was vrijwel iedereen al naar de boot: alleen Susan was er nog.
Samen met haar naar de boot gelopen waar we een geweldig ontbijt kregen van Vincent.

Toen met de boot naar het eiland Commenwijene waar we een rondje gelopen hebben.
Tijdens de wandeling vroeg een man of we wat fruit wilde eten.
Meloenen, kokosnoten en suikerriet, zo van het land en n vers.
Na dit uitstapje naar Para gevaren waar we weer naar het hotel zijn gelopen.

Gezwommen met Esther en wezen internetten, waarna we tot 2 uur hebben ge-pooled.

10^de dag 20 maart Para - Calibi.

Vandaag een lange reisdag voor de boeg: maar onderweg stoppen we bij een monument waar 38 inheemse zijn vermoord door het leger van Bouterse. Hen argument was dat er Junglecommando’s in Cristiankondre waren, maar in werkelijkheid alleen kinderen, vrouwen en mannen die in koele bloede zijn vermoord.
In Albina spullen voor de tocht gekocht, het is een leuk plaatsje wat Rasta- Caribisch aandoet.
Hier zullen we op een bootje stappen en naar Calibi varen.
De tocht is geweldig: regen en hoge golven dus genieten.
In Calibi lekker over het strand gebanjerd en uitgerust.
Daarna met z’n allen naar de dierentuin, waar een paar tamme Ara’s, een krokodil, luiaards en agouties zijn.
Voor hun heel wat, maar vond het wel simpeltjes.

Het eten was weer super: meerval met rijst en groenten.
In de avond met z’n allen de boot in om de groene/ soepschildpad te vinden die eieren leggen.
Na ongeveer 45 min varen vinden de gidsen een schildpad!
Omdat ze in trance zijn kunnen we dichterbij komen om dit wonder te aanschouwen.
1 van de flippers moest ik omhoog houden, wel schopte iemand tegen mijn enkel aan en bleef er vervolgens op staan, wat geen pretje was.
Maar er roept een gids dat er nog een schildpad het strand op komt!
Na 10 a 15 min keert de schildpad helaas weer terug om een andere plek te zoeken.
De 1^ste schildpad is nu klaar en gaat weer terug de zee in.
Na dit natuurwonder gaan we de boot weer in om terug te gaan naar Calibi.

11^de dag 21 maart Calibi.

Op naar de tijgerzandbanken, deze worden zo genoemd omdat ze vanuit de lucht lijken op de strepen van een tijger. We worden lekker nat, maar helaas wordt er een zeil gespannen waar iedereen onder gaat, hierdoor zie je niets meer en is de lol er een beetje vanaf.
Het wordt net hoogtij dus is er niet veel te zien op de zandbanken.
Wel gaan we heerlijk de zee in terwijl er een bui boven ons wordt geleegd.
Na het zwemmen weer terug naar Calibi waar ik ga liggen en 4 uur lang in coma lig.
In de avond krijgen we nog een rondleiding door het dorp en zien we hoe ze hier brood bakken, de apotheek, school en de polikliniek, die eens in de 2 maanden opengaat.
’s Avonds krijgen we nog een dans te zien van de bewoners / natuurgenezers / sjamaans van Calibi, in het begin was het erg mooi en leuk, maar werd wel wat eentonig.
Daarna nog met Ester naar de bar waar we een tijdlang met Guido hebben gebabbeld, een jongen die in Calibi woont.

12^de dag 22 maart Calibi - Albina - Papillon - 1^ste jungledag

Terug naar Albina om daar naar Papillon te gaan in Frans Guyana.
Hier is de beroemde film opgenomen in de gevangenis en je kunt zien hoe de mensen tot 1953 geleefd hebben!
Na de inkopen gedaan te hebben voor de jungletocht gaan we dan eindelijk op weg!
De korjaal is niet groot, maar we kunnen toch nog ruim zitten!.
Het is 7 uur varen met maar 1 stop, dus lange zit.
We varen het district Loka-loko in waar we ook in het kamp zullen slapen.
Aangekomen de spullen uitgeladen en de hangmatten opgehangen.
Ik ga vroeg naar bed en al snel volgt iedereen.

13^de dag 23 maart 2^e jungledag Tjang Tjong.

Ook nu hebben we een lange dag te gaan, wel stoppen we in Kakabu, een Jahova kamp.
Hier krijgen we een rondleiding van Henny, onze gids deze reis.
We praten met de hoofdonderwijzer van de plaatselijke basisschool.
Na nog wat uurtjes gevaren te hebben stappen we uit op Stoelmanseiland.
Dit is het eiland waar Ronnie Brunswijk zijn basis had voor de Junglecommando’s.
Rond half vier komen we aan in Tjang Tjong, waar we even lekker kunnen wassen en zwemmen!. Na lekker gezwommen te hebben het dorpje in om eens te kijken hoe ze leven, maar helaas moet ik vluchten voor de wolkbreuk die op het camp neerdaalt.
Na het avondeten lekker gekaard en gedronken.
Laat naar bed en weinig geslapen.

14^de dag 24 maart3^e jungledag Drietabbetje.

Vanmorgen gaan we naar een waterval lopen, eindelijk weer de benen strekken!.
Tot mijn spijt erg veel last van de enkel en na 3 kwartier moet ik overgeven van de pijn doordat ik steeds mijn enkel stoot.

Na even gerust te hebben en een stok van Henny gekregen te hebben op eigen tempo naar de waterval toe, wat niet meevalt. Het water doet mij goed en voel de pijn niet als ik in het water

Bij Drietabbetje aangekomen lekker rondgelopen en met de kids gedold.
Het is een erg leuk dorp met de kleine huisjes, pleintjes.
’s Avonds met Rudy, Esther en Henny wezen dansen in de bar/ supermarkt.

15^de dag 25 maart4^e jungledagSoetje place.

Met Esther en Rudy eerst naar de Polikliniek, Esther omdat ze nog steeds een prop in haar oor heeft en dit begint pijn te doen, en ik omdat ik amper op mijn been kan staan.
Na een half uurtje krijgen we een vooronderzoek: bloeddruk, temperatuur en hartslag zijn bij mij goed, alleen bij Esther is de bloeddruk te hoog, maar dat kan door het weinige slapen, drank en spanning komen.
Hierna nog een half uurtje gewacht waarna ik te horen krijg van de arts dat er een pees beschadigd is door de trap en gewicht van degene die op mijn enkel heeft gestaan.
Hierdoor is de pees ontstoken en moet ik met de been omhoog zitten en rusten.
Nou dat doen we thuis maar… niet hier in Suur, geen tijd voor!

De rest van de groep opgehaald en naar Soetje place, dit is een klein eilandje met een paar hutjes en perfect om hier een nacht te staan.
Voordat we gaan eten gaan we naar een gouddelverkamp: eerst twijfel ik of ik wel mee zal gaan maar die pijnstillers zijn een echt paardenmiddel, een beetje suf maar geen pijn!.
Het is een lekker wandeltochtje en komen aan bij het kamp waar door middel van geklop en geschreeuw kenbaar wordt gemaakt dat we er aan komen.
Anders hebben we kans dat er op ons wordt geschoten.
Op het moment zijn de delvers niet aan het werk, maar ze willen wel laten zien hoe ze werken.
Soms vinden ze 1 kg goed per maand, soms 5 kg. Het grind wordt met een hoge drukspuit los gespoten en dit wordt naar een zeef gebracht waar het gezeefd word en er alleen fijn materiaal overblijft.
Omdat goud zwaarder is zakt het op een mat en het fijne stof wordt verwijdert.
De mat halen ze iedere 3 a vier weken op en met behulp van kwik wordt het goud gebonden.

Niet kunnen slapen, gedachten dwalen steeds af, maar daardoor hoor je wel de meest rare geluiden: tandenknarsen, verschillende soorten snurken, mompelen, en natuurlijk de oerwoud geluiden.
Blij dat de zon opkomt: lekker in de ochtendschemer de rivier in om te badderen.
Alles ingepakt en dan weer op weg.,maar niet voordat we in een dorpje een offer brengen aan de kaptein. Deze giet wat Rum op de grond voor hun voorvaderen zodat zij de bedes door kunnen geven aan God, de rest wordt uitgedeeld, en dat op de vroege morgen!
We krijgen van de kaptein de zegen en zegt dat we de reis veilig zullen vervullen.
Dit is ook de plaats waar een reddingsactie op touw wordt gezet als we ons op een afgesproken dag niet gemeld hebben in het dorp.

Na de ceremonie varen we weer verder. De eerste etappe moeten we de boot uit en de boot uitladen vanwege een stroomversnelling.
We moeten de boot door de stroomversnelling duwen/ trekken / tillen en gelukkig komen er Indianen om ons te helpen.

Dit is iets waar ik van geniet: met vereende krachten wordt de korjaal meter voor meter door de versnelling heen geduwd.
Iedereen doet zijn best waardoor het lukt! nu de foto’s nog!.
Hierna hoeven we nog maar een half uur varen en komen in een indianendorp Apertina geheten.
’s Middags even gezwommen en een rondje gelopen met Helmich.
’s Avonds weer gekaard met Susan, Rudi, Esther, Cees en Marjo.
Rudi, Esther en ik bleven over en hebben tot laat in de nacht gebabbeld.

’s Ochtends een rondleiding van Henny gehad, en heb daar nog een armbandje gekocht.
Daarna naar de kaptein voor de ceremonie, maar dit keer zonder rum!
Even verder gevaren en dan komen we aan bij Granda Futu!, onze jungle kamp.
Het is een geweldige plek, we moeten alles eerst waterdicht maken met zeil en touwen, dan hout zoeken voor een mooi kampvuur en wat gerust.Daarna met Johan, onze Indianen gids de jungle in om wat te wandelen.
Hier laat hij zien hoe ze een rugzak van bladeren maken, een fluitje, wat je wel en niet kan eten, enz.. enz.. Hij heeft veel laten zien. Daarna wezen vissen maar ik ving alleen maar een boom, waardoor mijn lijn brak.

In de avond de rivier in waar ik heerlijk heb liggen wegdromen en alle geluiden, geuren en beelden op mij in heb laten werken.
Heerlijk om even alleen te kunnen zijn en dit te kunnen meemaken.
Totdat ik geroepen werd omdat het eten klaarstond: Lucia heeft er weer wat lekkers van gemaakt: Bami met kip, pindasaus en junglegroenten.
Daarna met z’n allen rond het kampvuur gezeten totdat iedereen de hangmat indook.
Lekker op een steen genoten van de sterrenhemel en de geluiden van de jungle.

Niet kunnen slapen mede omdat het verschrikkelijk hard begint te regenen, dus alle spullen van de kant en in het midden van de tent gelegd, alleen de spullen van Karin zijn een beetje nat geworden. Susan en Esther slapen gewoon door, Susan mompelde: wat is er, waarom stoot je steeds tegen mij aan?? en Esther Wat is er?? Ach ga maar weer slapen, jullie spullen zijn veilig waarop Susan en Esther weer doorsnurken.

18^de dag 28 maart8^ste jungledagTebu top.

Al vroeg op, eerst pannenkoeken en noodles op om de Tebu te beklimmen.

Met de korjaal varen we naar de overkant van de rivier om daar het pad op te gaan dat naar de berg toe leidt. Na ongeveer een half uur lopen komen we aan bij de voet van de berg.
De berg is ruim 450 meter hoog, en de helling is overal meer dan 45 graden en van een soort graniet.
Het ziet er uit als een hoge berg van asfalt, en zo voelt het ook aan. De enige begroeiing zijn wilde ananassen, verder is het helemaal kaal.
De ananassen zijn scherp en zo krijgt menigeen een schram op hun benen. Marjo, Cees, Esther, Helmich, lopen mee.
Het is vooral de grip die ons besluiten om ermee te stoppen: eerst Marjo en Cees, ik blijf het top vinden dat ze het in ieder geval geprobeerd hebben. Helaas moet ook Helmich het opgeven vanwege de grip vooral als je naar beneden moet. Esther en ik lopen op handen en voeten door. De pijnstillers doen hun werk wel: ik voel niet veel van de pees, maar besef wel dat de dagen erna wel afzien word! Esther stopt er ook mee: het zal nog moeilijk worden om naar beneden te komen zo weinig grip we hebben.
Na de grootste hoek bereikt te hebben zie ik boven mij de top, nog even en dan..
en na een uur kom ik boven aan, samen met Johan de gids.

Boven op de berg heb je een uitzicht om nooit te vergeten: je ziet rivieren, Ara’s en Toekans
die voorbij vliegen, en eindeloze jungle!
Ook zie je gaten in de berg die de Amerikanen hebben gemaakt om naar Uranium te zoeken.

Dit deden ze zonder toestemming van de regering en kapteins.
Verder blijf ik nog een paar minuten bij de offerplaats staan die de indianen daar hebben.
Mijn gedachten dwalen weg…. denkend aan het voorrecht om dit soort reizen te kunnen maken en de aardige lieve mensen die in mijn leven zijn.
De natuur die toch zo mooi kan zijn en dit 1 van de momenten zijn waar ik intens gelukkig ben en ik mij besef dat Moeder Aarde het mooiste is wat een mens is overkomen.

Terug naar de anderen die op mij wachten halverwege de berg waarna ook zij teruglopen of op handen en voeten en zo goed als kwaad het kan naar beneden klauteren.

We varen terug naar Tulucamp waar we ’s avonds een verhaal met moraal te horen krijgen van Henny en Rudy. over een 35 jarige prinses en een appel.
De kinderen van het dorp hebben we nog hink-stap-sprong geleerd, dit tot grote hilariteit van de ouderen.
Als iedereen heeft genoten van het verhaal horen we gezang van de jeugd, zonder instrumenten maar zuiver en mooi!.
Met z'n allen gedanst, de kaptein als muzikant. Weinig kunnen slapen.

Door de behendigheid van Isaac en bemanning komen heelhuids weer aan waar de anderen weer aan boord klimmen.
We komen ruim op tijd aan op 3-tabbetje waar ik met Esther een rondje lopen door het dorpje, wat gegeten en daarna naar het winkeltje/ annex bar waar we gedanst hebben.
Om twaalf uur naar bed maar kan de slaap niet vatten
Marjo en Cees hebben vandaag ook nog het bericht gehad dat haar vader overleden is.

30 maart 20^ste dag10^e jungeldag3 Tabbetje - Para.

Niet veel kunnen slapen, mede door de regen .
Als we gegeten hebben met Henny, Helmich, Leonie en Annerieke een rondje gelopen waar Henny uitleg heeft gegeven over de offerplaatsen en ceremonieën. (de Rum, lijkenhuis, vlaggen enz.)
Ondertussen regent het pijpenstelen en daarom maar geschuild bij de onder-kaptein en meteen een fles rum gegeven. De kaptein is zelf bij een regionale vergadering, omdat ze steeds meer hinder ondervinden van illegale Brazilianen die goud delven.
Ze willen dat de regering er wat aan doet want de rivieren raken vervuild met kwik en slib.

Terug bij de hangmatten horen we dat het vliegtuig niet kan landen omdat het zo hard regent en het zicht slecht is.
We besluiten dat als het om 3 uur nog niet gaat, we met de korjaal te vertrekken.
Omdat het niet verbeterd gaan we dus naar Tjang-TJong waar we zullen overnachten en daarna door zullen gaan naar Albina.
Het is me een avontuur: geen planning maar improviseren. Iedereen stemt ook in: als we wachten dan missen we het vliegtuig naar Amsterdam… dus oké.
Meteen de hangmat in bij Tjang-TJong waar ik de eerste 4 uur in coma lig.
Daarna gekaart en wat gedronken, niets gegeten.

31 maart 21^ste dag11^e jungle dagChang-Chong - Albina.

Weinig geslapen, Marjo ook zo te horen, we waren alle twee aan het spoken.
Om 6 uur is iedereen al op en is alles snel ingepakt voor de lange trip naar Albina.
De boottocht duurt in totaal 8 uur, met alleen maar regen, regen en nog eens…regen.
In Albina de bemanning bedankt voor de goede zorgen en het plezier/ lol die ik met ze had.
Daarna de bus in om van Albina naar Para te rijden, ook een tochtje van 5 uur.
In het hotel, gedoucht, tas uitgepakt, en daarna met z’n allen uit eten in een restaurant.
Dit etentje is van het reisagentschap: omdat we zolang in de korjaal hebben gezeten en niet met het vliegtuig konden. Het was een leuke afsluiting met heerlijk Javaans eten.
Na het eten met Esther en Rudy nog wezen poolen.

2 april 22^ste dagPara - Amsterdam.

Helaas maar ook blij dat we weer naar Amsterdam gaan.
Maar de vakantie en herinneringen hebben we: die kunnen ze niet meer afnemen!
Het was een leuke, maar ook enerverende en bijzondere vakantie.
Het land en mensen zijn mooi, aardig en vriendelijk, maar helaas te weinig dieren kunnen spotten, mede door het hoge water.
Ook had ik meer wandelingen verwacht, maar door de samenstelling van de groep kon dit helaas niet.
Ook ik had niet verwacht dat ik zo weinig slaap nodig had.
Na 9 uur in het vliegtuig gezeten te hebben, op Schiphol van Cees, Marjo, Susan, Helmich, Esther, Leonie, Annerieke en Karin afscheid genomen.

Einde van een bijzondere reis.